Blog Marlieke de Jonge

Blog Marlieke de Jonge

Blog Marlieke de Jonge

 

 'Je welkom weten'

 

Alleen

'Op mij wacht niemand als ik thuiskom. Dat heeft voordelen. Als de trein vertraging heeft of als ik het spoor en mezelf verlies en uren onderweg ben om die terug te vinden…  ‘Ga je mee verdwalen? Ik weet de weg!’ (tekst van Loesje). Ik hoef met niemand rekening te houden bij impulsieve acties. En daar is deze brokkenpiloot expert in! Je leven niet intensief delen met ‘belangrijke anderen’ is soms een verstandige keuze. Maar af en toe voelt alleen best alleen. Dan ben ik blij dat ik thuiskom in mijn buurt.'

 

Onderweg

'Vanaf het station (Groningen CS) begint dat halverwege de Lodewijkstraat als ik de rozen snuffel. Middernacht, in de regen…  ik ken ze, ik weet ze allemaal: de rozen, de jasmijn, de bremstruik en de kamperfoelie langs het spoor. In de winter bloeien ze probleemloos in mijn hoofd. ‘A crazy mind is a joy forever’. Mij stoort de realiteit niet zo. Om het hoekje ontmoet ik wel een hond met bijhorend baasje. Of een fietser die zijn bestemming bereikt heeft.

In de Oosterpoort is elk uur van de nacht nog wel iemand op straat te ontmoeten. We groeten elkaar, ook als we elkaar niet precies kennen. In een studenten-buurt wonen veel trekvogels en ik ben half blind, dus het blijft per definitie gokken. Aan de overkant van de Mauritsstraat komen de eerste buurkatten me tegen. Wist u dat mijn wijk de hoogste huisdier-dichtheid van Stad heeft? Ook de meeste mensen per vierkante meter, trouwens. Ha! De bus van de Onderhoudswinkel! In mijn eigen straat weet ik de meeste mensen achter de verschillende kleuren deuren. Geen huis is hier gelijk. En er is altijd wel iemand aan het klussen of verhuizen. Dat voelt veilig en vertrouwd.'

 

Afstand

'Thuis komen in je buurt… Ik ben niet zo van de gezellige buurtactiviteiten. Dat kleine sociale gedoe is me te ingewikkeld. Ik heb het gewoon niet meegekregen als ‘wegwerpkind’ en een inrichtingscarrière later blijkt het lastig bij te leren. Dat betekent niet dat ik er een hekel aan heb, integendeel. Ik geniet van feestjes, verjaardagen en de favoriete hobby van mijn buurtgenoten: de barbecue. Als ze me een keer uitnodigen, ben ik blij. Als iemand vraagt: ‘ga je mee … ‘ , ben ik gelukkig. Maar ik durf niet, ik ben gewoon hartstikke bang en hoor mezelf  een ‘sociale smoes’ verzinnen waar ik bij sta. Eigenlijk lukt het me alleen als ik een klusje krijg en  een duidelijke taak, als ze me nodig hebben. Dan weet ik mijn rol en de verwachtingen die erbij horen.'

 

Contact

'Maar hé, wat is er mis met contact op afstand? Contact op afstand is ook contact. Dat is je welkom weten. Katten en honden zijn vaak een handige verbindende schakel. Ik reken ze ‘van kop tot staart’ tot mijn buren. Je kunt ze helpen zoeken als er eentje weg is, contact maken met de bijhorende mensen en je kunt er vooral oeverloos mee kletsen op straat en in de tuin. Ze zijn er altijd. Vooral als je alleen thuis komt. En dan ben je meteen een stuk minder alleen.'

 

(Marlieke de Jonge is parttime praktiserend patiënt bij Lentis en burger van Groningen, de Oosterpoort in het bijzonder)